در این دوره، مدلسازی هسته CAD برای قطعات سیستم تعلیق را به صورت پیشرفته فرا گرفته و سپس مونتاژ کامل سیستم تعلیق را انجام خواهید داد.
این فرآیند شامل استفاده از ابزارهای مدلسازی سطوح، مدلسازی سهبعدی (سالید) و دستکاری ویژگیها است که بهطور خاص برای طراحی خودرو و مهندسی خودرو به کار میروند.
تسلط متوسط بر نرمافزار CAD (ترجیحاً Siemens NX)
دانش بنیادی مکانیک مهندسی و دینامیک خودرو
درک اولیه از نقشهکشی مهندسی و مستندسازی
مبانی سیستم تعلیق خودرو: درک انواع مختلف سیستمهای تعلیق (مانند مکفرسون، دو جناغی، چند پیوندی) و خواص سینماتیکی آنها در طراحی خودرو.
طراحی در NX CAD: استفاده از ابزارهای NX، بهویژه قابلیتهای بهبودیافته در نسخه NX 2506 برای اسکچر، ایجاد منحنیها و طراحی اشکال پیشرفته، جهت مدلسازی اجزای منفرد سیستم تعلیق.
مدلسازی مونتاژ سیستم تعلیق: ایجاد یک مونتاژ کامل سیستم تعلیق در NX، با اعمال صحیح قیدهای مونتاژ برای تعریف روابط و حرکت قطعات مطابق با هدف طراحی.
ایمنی و کنترل (حداکثرسازی تماس با جاده): مهمترین وظیفه سیستم تعلیق، حداکثرسازی اصطکاک بین تایرها و سطح جاده است که به عنوان نگهداری جاده (road holding) شناخته میشود. جادهها به ندرت کاملاً صاف هستند؛ برخورد با یک دستانداز باعث حرکت سریع چرخ میشود. بدون سیستم تعلیق، چرخ میتواند تماس خود را با جاده از دست بدهد و امکان فرمانپذیری، ترمزگیری یا شتابگیری ایمن را از بین ببرد. سیستم تعلیق این حرکت عمودی چرخ را مدیریت میکند تا اطمینان حاصل شود که تایر همیشه روی زمین باقی میماند و ایمنی خودرو تضمین شود.
راحتی رانندگی: این سیستم ضربهها، لرزشها و impactos ناشی از ناهمواریهای جاده (چالهها، دستاندازها، زمینهای ناهموار) را جذب و میرا میکند. این کار از انتقال مستقیم انرژی به بدنه و سرنشینان خودرو جلوگیری کرده و سواری نرم و راحتی رانندگی را فراهم میآورد.
پایداری و هندلینگ خودرو: سیستم تعلیق حرکت خودرو را در طول مانورهای رانندگی کنترل میکند:
غلتش بدنه: محدود کردن میزان تمایل بدنه خودرو هنگام پیچیدن.
پیچ (Pitch): محدود کردن شیرجه جلو هنگام ترمزگیری و نشست عقب هنگام شتابگیری.
حمایت از وزن: فنرها تمام وزن خودرو و بار آن را تحمل میکنند و به پایداری خودرو کمک میکنند.
این سیستم از طریق تلاش هماهنگ سه نوع جزء اصلی عمل میکند: فنرها، کمکفنرها (دمپرها) و اتصالات (linkages).
عملکرد: برای تحمل وزن خودرو (جرم فنربندی شده) و جذب ضربه اولیه دستانداز با فشرده شدن و ذخیرهسازی انرژی.
انواع: انواع رایج شامل فنر لولهای (رایجترین در خودروهای سواری)، فنر تخت (رایج در کامیونها/خودروهای سنگین) و میل پیچشی (torsion bar) هستند.
عملکرد: برای کنترل نوسان کنترل نشده (بالا و پایین پریدن) فنرها. هنگامی که یک فنر فشرده میشود، سعی میکند به حالت اولیه خود برگردد و به نوسان ادامه میدهد تا تمام انرژی ذخیرهشدهاش تلف شود.
مکانیزم: یک کمکفنر اساساً یک سیلندر پر از روغن با یک پیستون و سوراخهای کوچک (اوریفیسها) است. با نوسان فنر، پیستون حرکت میکند و سیال هیدرولیک را از طریق این سوراخهای کوچک به زور عبور میدهد. مقاومتی که توسط این جریان ایجاد میشود، انرژی جنبشی حرکت فنر را به گرما تبدیل میکند که سپس بهطور ایمن دفع شده و به سرعت خودرو را پایدار میکند.
بازوهای کنترل (یا جناغی): اینها اهرمهای متحرکی هستند که مجموعه چرخ (میل فرمان) را به فریم خودرو متصل میکنند و به چرخ اجازه میدهند تا به صورت عمودی حرکت کند، در حالی که موقعیت جلو-عقب و جانبی آن را کنترل میکنند.
بال جوینتها (مفصل کروی): نقاط محوری که به بازوهای کنترل و میل فرمان اجازه میدهند در جهات مختلف حرکت کنند.
میل موجگیر (Sway Bar / Anti-Roll Bar): یک فنر پیچشی است که سیستم تعلیق چپ و راست روی یک محور را به هم متصل میکند. وظیفه اصلی آن مقاومت در برابر غلتش بدنه در هنگام پیچیدن است با انتقال نیرو از چرخ در قسمت بیرونی پیچ (که فشرده میشود) به چرخ داخلی، که باعث میشود خودرو در سطح صافتری قرار گیرد.
نمایش نظرات