Ginny Núñez

سلام!

من داستانم را به شما می گویم و اینکه چگونه به اینجا رسیدم. می تونی منو جینی صدا کنی و... می دونی چیه؟ من همیشه خودم را فردی غیرخلاق یا بهتر بگویم اصلا خلاق نمی دانستم و موضوع من اعداد بود. شاید ذهن مربع من به من اجازه نمی داد که در اعماق وجودم ببینم که باید آن را آزاد کنم و از منطقه راحتی خود خارج شوم.

وسواس من نسبت به اعداد باعث شد در رشته مهندسی تحصیل کنم و از این دنیای جادویی بیشتر و بیشتر دور شوم. گفته می شود تحلیلگرترین و منطقی ترین افراد بیشتر از سمت چپ مغز ما استفاده می کنند، در حالی که کسانی که تخیل تر و خلاق تر هستند بیشتر از نیمکره راست استفاده می کنند. من عادت داشتم مغزم را با سمت راست کوچک و تقریبا نامحسوس تصور کنم. و من مدام عباراتی مانند:

"من هنوز آمادگی کافی ندارم"
"من استعداد ندارم"
"همه بهتر از من این کار را انجام می دهند"
"من نمی دانم از کجا شروع کنم"

SHIBUMI = کمال ناقص.

تا همین اواخر بود که کمال گرایی خود را کنار گذاشتم، جرات کردم و به خودم اجازه آزمایش دادم، و خدای من، چطور ممکن بود؟ من هم توانستم ایجاد کنم!

وقتی شروع کردم، مثل این بود که یک ماشین پیچیده را به حرکت درآورم، هیچ راه برگشتی وجود نداشت، ایده‌ها در هر زمان و هر لحظه آمدند، احساس خیلی خوبی داشت! انگار آن قسمت از مغزم خوابیده بود و منتظر بود تا آن را به حرکت درآورم.

فهمیدم که بدترین دشمن من خودم بوده ام و همه ما اگر به آن ایمان داشته باشیم می توانیم این کار را انجام دهیم. در واقع برای من این به نوعی مدیتیشن تبدیل شده است که به ذهن من کمک می کند تا فرار کند، آرام شود و نگرانی های روزانه را فراموش کند.

با من بیا، من به شما کمک خواهم کرد تا جنبه خلاق خود را بیدار کنید!

آغوش گرم،

جینی!